ای دوست من به تو ایما ن اوردم ولی تو با رفتنت ثابت کردی که:

هیچ کِسی و هیچ چیزی ان طور که نشان می دهد

 نیست.

<حتی تو>

گل بارون زده

گل بارون زده ی من گل یاس نازنینم

می شکنم پژمرده می شم نزار اشکاتو ببینم

تا همیشه تو رو داشتن داشتن تمام دنیاست

از تو و اسم تو گفتن بهترین همه حرفاست

با تو، با تو اگه باشم وحشت از مردن ندارم

لحظه هام پر می شه از تو وقت غم خوردن ندارم

ای غزل واره ی دلتنگ که همه تنت کلامه

هنوزم با گل گونت شرم اولین سلامه

ای تو جاری توی شعرم مثل عشق وخون و حسرت

دفتر شعر من از تو سبد خاطرهامه

ای گل شکسته ساقه، گل پرپر

که به یاد هجرت پرنده هایی

توی یأس مبهم چشمات می بینم

که به فکر یه سفر به انتهایی

سر به زیر دل شکسته نازنیم

اگه ساده است واسه تو گذشتن از من

مرثیه سر کن برای رفتن من

آخه مرگه واسه من از تو گذشتن

با تو با تو اگه باشم وحشت از مردن ندارم

لحظه هام پر می شه از تو وقت غم خوردن ندارم

گل بارون زده ی من اگه دلتنگم و خسته

اگه کوچیدن طوفان ساقه ی منم شکسته

می تونم خستگی هاتو از تن پاکت بگیرم

می تونم برای خوبیت واسه سادگیت بمیرم

می تونم برای خوبیت واسه سادگیت بمیرم

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهاییست
ببین مرگ مرا در خویش که مرگ من تماشاییست
مرا در اوج میخواهی تماشا کن تماشا کن
دروغین بودم از دیروز مرا امروز حاشا کن
در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما
همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها
فقط اسمی به جا مانده از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالی قلم خشکیده در دستم
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
بجز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند مرا با خود رها کردند
همه خود درد من بودند گمان کردم که همدردند
شگفتا از عزیزانی که هم آواز من بودند
به سوی اوج ویرانی پل پرواز من بودند
گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم
بجز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم

گریه کن گریه قشنگه گریه سهمه دل تنگه

گریه کن گریه غروبه مرحم این راه دوره

سر بده اغازه هق هق خالی کن دلی که تنگه

گریه کن گریه قشنگه گریه قشنگه

گریه سهمه دل تنگه گریه کن گریه قشنگه

بزار پروانه احساس دلتو بقل بگیره

بغض کهنرو رها کن تا دلت نفس بگیره

نکنه تنها بمونی دل به قصه ها بدوزی

تو بشی مثله ستاره تو دله شبها بسوزی

گریه کن گریه قشنگه گریه سهمه دل تنگه

گریه کن گریه غروبه مرحم این راه دوره

سر بده اغازه هق هق خالی کن دلی که تنگه

گریه کن گریه قشنگه گریه قشنگه

مثله شقایق زندگی کنیم کرچه کوتاه امازیبا

!!!مثله پروانه بمیریم دردناک ولی عاشق

<sub>دلم براي تنهايي ميسوزد چرا هيچکس او را دوست ندارد مگر او چه گناهي کرده که
تنها شده جرم تنهايي چيست که هيچکس او را نميخواهد ديشب تنهايي از اتاقم
گذشت دنبالش دويدم ولي او رفته بود.تنهاي تنها نيمه شب او را مرده کنار حوض
خانه پيدا کردم از گريه چشمانش قرمز بود برايش گريستم آخر او از تنهايي مرده بود

تنهايي مردو من تنها تر شدم</sub>

ويرانه نه آنست که جمشيد بنا کرد ويرانه نه آنست که فرهاد فرو ريخت ويرانه دل ماست که با هرنگه تو صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ريخت

ای که دور از من و یاد منی....با خبر باش که دنیای منی
شادیت شادی من...غصه ات غصه ی من
قلب من خانه تو...خانه ات قبله ی من

ای کاش رهگذری بودم و هرگز تو را نمیدیدم

بلای آسمانی

در قصه ای قدیمی حکایت می کنند، که وقتی روزی روزگاری در سرزمینی دور، مردم گناهان بسیار کردند و مورد خشم خدا قرار گرفتند، خدا بر آن شد که تنبیهی سخت بر آنها مقرر فرماید.

 تنبیهی سخت تر از آتش، سیل، زلزله و بیماری، تنبیهی که نسلها را سوزانده تر از آتش بسوزاند، بی آنکه کسی بیندیشد یا به آن واقف شود.

پس خداوند دو کلمهء ((دوستت دارم)) را از ذهن وقلب مردم پاک کرد، چنانکه از روز ازل آن کلمات را نشیده و نه گفته و نه احساس کرده باشند.

ابتدا همه چیزعادی و زندگی به روال همیشگی خود در گذر بود، اما بلا کم کم رخ نمود، زمانی که مادری می خواست عشقی بی غش تقدیم فرزندش کند، هنگامی که دو دلداده می خواستند کلام آخر را بگویند و خود را به دیگری واگذارند، آنگاه که انسانها، دو همسایه، دو دوست در سینه چیزی گرم و صادقانه احساس می کردند و می خواستند که آن را نثار دیگری کنند. زبانها بسته بود و زبانها منتظر و آن کلامی که پاسخگوی همه این نیازها بود، از دهان کسی بیرون نمی آمد و تشنگیها سیراب نمی شد.

و بعد...

کم کم سینه ها سرد شد، روابط گسست، و ملال و بی تفاوتی جایگیر شد، دیگر کسی حرفی برای گفتن به دیگری نداشت، آدمها در خود فسردند و در تنهایی بی وقفه ای از خود پرسیدند:

چه شد ما به اینجا رسیدیم، کدام نعمت از میان ما رخت بربست؟ اندوه امانشان را برید. خداوند دلش به حال این قوم که مفلوک تر از همه اقوام جهان شده بودند، سوخت و کلمات ((دوستت دارم)) را به قلب و ذهن آنها بازگرداند..........

خدا را شکر ما هنوز می توانیم به یکدیگر بگوییم:

حالا که کاره تو شده پراز نی رنگ و ریاع

حالا که دل تو شد فرسنگ ها دور از خدا

به من نگو دوست دارم که باورم نمیشه

نگو فقط تو را دارم که باورم نمیشه

تو با این چرب زبونی هی به من دروغ میگی

می خواهی گولم بزنی هی به من دروق میگی

به من نگو دوست دارم که باورم نمیشه

توبا دل شکست ام انقدر جفا نکن

تو اگر دوستم نداری اینجوری بد تا نکن

به من نگو دوست دارم...

آدما بين الف تا ي قرار دارند. بعضي ها مثل " ب " برات ميميرند، مثل " د " دوستت دارند، مثل " ع " عا شقت ميشوند، مثل " م " منتظر مي مونند تا يه روز مثل " ي " يارت بشن

دوباره دل هوای با تو بودن کرده

نگو این دل دوری عشق تو باور کرده

توی ۷تا اسمون تو تک ستاره ی منی

به خدا نازه دو چشماتو به دنیا نمیدم

حالا من یک ارزو دارم تو سینه

که دوباره چشم من تو را ببینه

برای پیدا کردنت تن به دله دریا میدم

اخه تو رنگ چشات هیبت دنبارو دیدم

حالا من یک ارزو دارم تو سینه...

من نميگوييم هرگز نبايد در نگاه اول عاشق شد اما اعتقاد دارم بايد براي بار دوم هم نگاه کرد

جدیدترین جمله عاشقانه: تو بنزین منی

سلام دوستان

مادر مادر بزرگ خوبو قشنگم برای همیشه رفت.دیگه کسی نیست که شبای یلدا بریم خونش.دیگه کس نیست که روزه زن براش گل ببرم. دوستان مادر برزگم خیلی راحت تنهام گذاشت رفت.

اگه مادر بزرگ دارین همین الان برین بوسش کنید مثله من نشه که ارزوه به دل بمونید

ماد بزرگم بد از ۳ سال زجر رفت تو اسمونا .سکته مقزی کرده بود ۳بار .بمیرم براش نمیتونست حرف بزنه

مادر بزرگ قشنگم راحت خوابیده دیگه بیدار نمیشه 

برای شادس روحش هرچه قدر دلت میخواد فاته بفرست

مادر بزرگ من الان دستش از این دنبا کوتاه شده.چشم و امیدش به ماست

.

به جای دسته گلی که فردا در قبرم نثارم می کنی

امروز با شاخه گلی کوچک یادم کن به جای سیل اشکی

که فردا بر مزارم می ریزی امروز با تبسمی شادم کن به

جای متن های تسلیت که فردا برایم می نویسی امروز با

یک پیغام کوچک خوشحالم کن من امروز به تو نیاز دارم نه فردا

در این دنیای نامرد یک دوختر نابینا بود که یک دوست پسرداشت. دوختره دوست  پسرش را خیلی دوست داشت. به اون می گفت:اگر من ۲تا چشم داشتم برای همیشه باهات می ماندم. یک روز یک نفر پیدا شد که چشما شو داد به ان دوختر.دوختره وقتی توانست دوست پسرش را ببیند دید که او هم نا بیناست!!!به پسره گفت دیگه نمی خواهمت از پیشه من برو. پسر وقتی داشت میرفت لبخند تلخی زد و با چشمان پر از اشک گفت: مواظب چشمانم باش

براي تو مينويسم به غم كسي اسيرم كه ز من خبر ندارد عجب از محبت من كه در او اثر ندارد غلط است هر كه گويد دل به دل راه دارد دل من ز پريشاني خون شد دل تو خبر ندارد

یه روز سیاه . یه روز سپید . یه روز زرد
یه روز غروب غم گرفتة سرد
یه روز برای تو که شاعرانه س
یه روز برای من که بی ترانه س
یه روز تویی . روزی که شب نمیشه
یه روز منم . ابری تر از همیشه
یه روز منم . اسیر خاک تبعید
یه روز تویی . اونور خواب خورشید
تو چشم من . تویی که آسمونی
تو خواب من . تویی که مهربونی
تویی که واژه واژه دلنشینی
هنوز عزیز . هنوز عزیزترینی
هنوز به یاد تو . به یا دخونه
گل میکنن شعرای عاشقونه
هنوز به یاد تو بهار . بهاره
هنوز صدام عطر صداتو داره
فقط نذار شاعر شب بمیره
نذار صدام رنگ عزا بگیره
اگر میسوزه شب شاعرانه
فقط نذار بمیره این ترانه
فقط نذار بمیره این ترانه
یه روز سیاه . یه روز سپید . یه روز زرد
یه روز غروب غم گرفته سرد
یه روز برای تو که شاعرانه است
یه روز برای من که بی ترانه است
یه روز تویی . روزی که شب نمیشه
یه روز منم . ابری تر از همیشه
یه روز منم . اسیر خاک تبعید
یه روز تویی . اونور خواب خورشید
تو چشم من . تویی که آسمونی
تو خواب من . تویی که مهربونی
تویی که واژه واژه دلنشینی
هنوز عزیز . هنوز عزیزترینی
تو چشم من . تویی که آسمونی
تو خواب من . تویی که مهربونی
تویی که واژه واژه دلنشینی
هنوز عزیز . هنوز عزیزترینی
هنوز عزیز . هنوز عزیزترینی
تو چشم من . تویی که آسمونی
تو خواب من . تویی که مهربونی
تویی که واژه واژه دلنشینی
هنوز عزیز . هنوز عزیزترینی...

مانند پرنده باش که روي شاخه سست مي نشيند و آواز مي خواند، چه غم از لرزش شاخه، چون او مطمئن است که بال و پر دارد

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند...به جز مداد سفيد...هيچ کسي به او کار نمي داد...همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}...يک شب که مداد رنگي ها...توي سياهي کاغذ گم شده بودند...مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب کشيد...و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توي جعبه ي مداد رنگي...جاي خالي او با هیچ رنگی پر نشد  .

سلام

سال ۸۶ شرو شد امید وارم سالی پر برکت برای تو و همه ی هم وطن های عزیزم باش و هرچی از خدا می خوای بهت بده و به ارزو های قشنگت برسی.

میگن: امسال سال خوک تو فرهنگ ژاپنیا بهترین سال هست

انشالا که برای ایرانیای عزیزم همینطور هست

کبوتر کشته پروندن نداره رو خاک وخون کشوندن نداره

کتاب کهنه که خوندن نداره

داره از تنهایی گریم می گیره

توی این شهر دیگه ماندن نداره

کی می شه که من وتو  ما بشویم رها بشیم

مرغ پر بسته که کشتن نداره

وقتی کشتیش دیگه گفتن نداره

اگر در باغچه فقط یک گل باشه

گل اون باغچه که چیدن نداره

هر درختی که یک روزی پیر میشه اونو  از ریشه سوزاندن نداره

فصل مردن برای من کی میرسه

وقت پرواز من از این قفسه

از من در به در اینجا چی میخوای

بگیرید نفسم اگر که مقصد نفسه

شعر من حرف قشنگ رفتن...

حالا که کاره تو شده پراز نی رنگ و ریاع

حالا که دل تو شد فرسنگ ها دور از خدا

به من نگو دوست دارم که باورم نمیشه

نگو فقط تو را دارم که باورم نمیشه

تو با این چرب زبونی هی به من دروغ میگی

می خواهی گولم بزنی هی به من دروق میگی

به من نگو دوست دارم که باورم نمیشه

توبا دل شکست ام انقدر جفا نکن

تو اگر دوستم نداری اینجوری بد تا نکن

به من نگو دوست دارم...

                                                                  تا چند صباحي ديگر شايد پايان راه زندگي ام باشد ، و يا شايد آغاز دوباره زندگي
آري من بيمارم ، بيماري كه من مبتلا شده ام پايانش مرگ است ، تاريخ مرگم را ميدانم و منتظر آن مي مانم تا فرا رسد اميدي ندارم ، تنها اميدم به خداست كه دواي دردم را برايم برساند

ميخواهم در اين لحظات كه از مرگ خودم باخبرم و ميدانم چه زماني فرا مي رسد وصييتي براي همگان بنويسم پس بخوانيد وصييت من را در اين دفتر عشق

آهاي آدميان ، به چشمهاي خود بياموزيد كه نگاه به كسي نيندازند ، اگر نگاه انداختند عاشق نشوند اگر عاشق شدند وابسته نشوند اگر وابسته شدند مجنون نشوند و اگر نيز مجنون شدند با عقل و منطق زندگي كنند آهاي عاشقان اينك كه پا به اين راه دشوار گذاشته ايد ، با صداقت عشق را ابراز كنيد ، تنها عاشق يك دل باشيد ، تنها به يك نفر دل ببنديد ، و با يكرنگي و يكدلي زندگي كنيد

آهاي عاشقان نه لازم است مجنون باشيد و نه فرهاد ، تنها خودتان باشيد ، همين و بس
آهاي عاشقان ، ساده نباشيد ، عشق را از ته دل بخواهيد و انتظار عشق را حتي تا پاي مرگ بكشيد
آهاي عاشقان عشق را براي قلبش بخواهيد نه براي هوس و خوش گذارني و گذراندن لحظه هاي زندگي با هدف عاشق شويد و با عشق نيز از اين دنيا برويد

وصيت من به همه عاشقان و آدميان همين چند جمله بود
من سرطان دارم ، سرطان عشق
دواي درد من معشوقم هست ، و تاريخ مرگم برابر جدايي او از من مي باشد
دواي دردم رسيدن به معشوقم هست ، و تاريخ شفايم گرفتن دستان او و رسيدن به او مي باشد
پس خداوندا دواي درد مرا به قلبم برسان تا اين كابوس وحشتناك سرطان و مرگ به خاطر جدايي از عشق را از وجودم محو شود   

حیف که ان روزهای خوب خیلی زود تمام شدن با یک چشم به هم زدن همشون ویرون شدن  ما می خواستیم یک شبه ره صد ساله رویم برای لب های عشق شعره خوشبختی بگیم    من وتو تنهای تنها برای امروز و فردا یک قصره کاغذی ساختیم  تمامه هستی را باختیم می خواهم این را بدونی دله من مرده دیکه توی سینه زدن را از یادش برده دیگه دیگه اون روزها گذشت همه ی خاطره ها دست سنگینه سکوت پله سرده بین ما   دیگه حتی اسم من با لبات نا اشناست سرنوشت من وتو بازی دست خداست  برای برگشت ما دیگه خیلی دیر شده سرنوشت من وتو  به زمین زنجیر شده   من وتو تنهای تنها برای امروز و فردا یک قصره کاغذی ساختیم  تمامه هستی را باختیم